Bardzo cenię sobie te poranki, kiedy nie trzeba budzić się zbyt wcześnie. Zbyt wcześnie, to znaczy przed 7 rano, wraz z budzikiem, którego melodyjka zaczyna powoli doprowadzać mnie do szału.
Soboty są cudowne. Obudziło mnie szczekanie psów sąsiada i szalone słońce wdzierające się do pokoju przez dziurki w żaluzjach. Leniwym krokiem podążyłam do kuchni i już wiedziałam, że na śniadanie chcę tych truskawek, które tak proszą się o zjedzenie, pachnąc z lodówkowej półki numer dwa. Wygrzebałam jeszcze ricottę (tutaj sprzedają nam takie mini ricotty, pudełeczka po 100g, które wprost uwielbiam, bo na naszą dwójkę do przygotowania wielu potraw są idealne. Nie wiem, czy są już w ofercie w Polsce), książkę Nigelli "Lato w kuchni przez okrągły rok" i zainspirowana przepisem, wyczarowałam niebo w gębie, tak lekkie i delikatne, że aż sama nie wierzyłam, że to możliwe :) (skromność to podstawa, wybaczcie, ale tym razem nie mogłam sobie odmowic!).
